“Onrust achter me gelaten, versnelde adem komt tot rust.
Spieren verslappen dempen de pijn. Gedachten verstommen; hoor de bomen weer fluisteren.
Heerlijk was het hier weer bij elkaar te zijn!”

Heel naar! Achter zwiepende ruitenwissers je weg vinden terwijl het buiten guur en donker is, de straatjes langs watersloten gaan en je wars van al die Tom-Tom moderniteiten bent. Pas na lang zoeken kom ik mismoedig aan bij onze accommodatie in Ter Aar; verblijven in ons gekoesterd ‘groene hart’ kan gewoonweg wreed beginnen. Ondanks tactvolle helpers, zoals pompeuze lakeien van de verjaagde Duitse keizer Wilhelm II, die mij in vriendelijkheid met al mijn spullen binnen geïnstalleerd krijgen. Na twee dampende koppen koffie, een enge kennismaking met toiletpapier en deelnemers ben ik bijtijds naar bed gegaan. Het themaweekend in Ter Aar, waar ben ik aan begonnen…?

Zaterdagochtend worden we gewekt door de dienstdoende corveeërs, die een stevig ‘groene hart’ ontbijt serveren. Met eieren, ham en oude kaas. Mijn stemming verbeterd aanzienlijk. Na het ontbijt wordt de verdere morgen inhoudelijk serieus gevuld. We horen een indrukwekkende lezing over het thema: Verdrukking, lijdzaamheid en standvastigheid. De spreekster definieert dit thema vooreerst om de definities vervolgens toe te passen op verleden, heden en toekomst. Ze wijst ons op de persoon en werking van de antichrist vanuit de Bijbel en vanuit de ernstige verdrukkingen die dagelijks nog plaatsvinden. Maar bemoedigend wijst ze ons ook op lijdzaamheid en standvastigheid: “Daarom neemt aan de gehele wapenrusting Gods, opdat gij kunt wederstaan in den bozen dag, en alles verricht hebbende, staande blijven.”
’s Middags kunnen we onze energie eens lekker kwijt door oudhollandse spelen te gaan doen. We starten met stoelendans en stoppen bij links schrijven. Frustraties spelen hoog op: “wat een hanepoten zeg!”
Na het eigengemaakte avonddiner is er tijd voor spelletjes: de eerder hartverwarmende saamhorigheid is plots verdwenen, dat rivaliteit na een lange werkweek zo opspelen kan! Tot we geroepen worden bij de presentatie over hospitaalbezoeken bij Mbuma in Zimbabwe. Ontzettend die armoede, het bijgeloof, de hulpbehoevendheid, het confronterende oneindige contrast.

Zondag gaan we lopend door het ‘groene hart’ naar de kerk. De dag ontwaakt, de zon schijnt overdadig. Verder is het rustig en het ruikt naar koeien en naar stro. Het ‘groene hart’ is een gekoesterd stukje Holland; een contrast met het drukke Den Haag, Rotterdam, Utrecht en Amsterdam. “Het groene hart is niet alleen groter dan je denkt, maar ook diverser. Het landschap bestaat uit uitgestrekte weiden, veengebieden, grote plassen, meren, meanderende rivieren, historische stadjes, forten en boerderijen. Bovendien kun je er heerlijk fietsen, varen of wandelen. Je koopt er biologische eieren direct van de boer. Je kunt slapen in een hooiberg of genieten van een koud biertje aan de waterkant. In de winter kun je bij Kinderdijk schaatsen. En je kunt het hele jaar genieten van Hollandse luchten.”
Aangekomen bij de HHK in ter Aar zijn we een half uur te vroeg; we genieten van de ontluikende lente. Als we eenmaal binnen zijn, blijkt het kleiner dan we dachten; wij bezetten de helft van de kerk. Een lerend ouderling gaat de beide diensten voor. Na afloop komen enkele ouderlingen ons bezoeken om na te praten over de preken onder het genot van de zondagse koffie met kwarktaart.

Dan is het maandag en wanneer we beneden komen is een gedeelte van de groep vertrokken. Hun werkweek is weer begonnen. Wij gaan naar Gouda waar we de stichting Friedenstimme bezoeken. We krijgen een presentatie met video over Bijbel en evangelisatie. Een video die toont hoe primitieve mensen door evangelisten tot Gods Woord gebracht worden. Ook stuurt
Friedenstimme vertaalde Bijbels naar Rusland, die door vutters afgewerkt en ingepakt worden. Wij helpen ze een handje, maar al gauw blijkt dat ik enveloppen fout dichtplak. “Onervarenheid! Je snapte het gewoon niet helemaal!” weet een gepensioneerde schooljuf naast me. Ik stop geschrokken; ze is gelukkig niet boos.
Het begint te miezeren als we weer buiten komen en de lucht is nog grauwer geworden. Jassen worden dichtgeknoopt en we nemen de step om Gouda eens te bekijken. Ook de gezellige  stroopwafelbakkerij met een heuse, zeer respectabele stroopwafelmachine word met ons bezoek vereerd. We besluiten de dag en ons samenzijn met een diner bij AC-restaurant Bodegraven. Wanneer ik terugkijk, meen ik namens veel deelnemers te mogen zeggen: we ervoeren het als een warm, leerzaam en verbindend samenzijn. Hulde en dank aan de betreffende Bosrandorganisatoren!